Gratis Ontbijtrecept

Donderdagochtend 07.07 uur. Dit is vroeg, denk ik zodra ik de rode cijfers op mijn wekker zie staan.

Oh ja, m’n auto moet naar de garage vandaag voor de distributieriem, onderhoud en de apk. Dat wordt een flinke kostenpost dit keer. Zo geen zin om er uit te gaan. Ik ben echt meer een avondmens. Hoezo ben ik nu niet eerder gaan slapen gister? Maar ja, ik moet, want afspraak is afspraak. 8 uur is 8 uur. En die distributieriem moet ook echt. Mijn ervaring daarmee is namelijk niet zo’n beste. 
 
Zo’n 20 jaar geleden reed ik in een rode Honda Civic. Helemaal verliefd was ik er op. Elke dag trouw 60 km heen naar Veenendaal en weer terug naar Vinkeveen. Het hele land reed ik ermee door. Het was in de tijd dat er nog nauwelijks mobiele telefoons en navigatie apparaatjes waren. Superblij was ik dat ik überhaupt de weg kon vinden, zeker in de avonden dat ik in het pikkedonker in een of ander klein dorp een vergadering had. Met de routebeschrijving op de bijrijders zitting. Stoppen, lichtje aan als ik tussendoor weer eens verkeerd was gereden. Een groot avontuur en behoorlijk stressvol. Gelukkig bracht mijn bolide mij elke keer weer veilig thuis. Tot die éne avond.
 
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Na een lange werkdag rijd ik ‘s avonds terug naar huis op de A2 en neem de afslag Breukelen. Vervolgens volg ik de borden naar Nieuwer ter Aa. Ik weet dat het dan nog maar een klein kwartiertje is tot ik lekker thuis ben. 
 
Het is al donker en hoewel de binnen weggetjes nauwelijks verlicht zijn, draai ik soepeltjes de eerste bocht om. Oh ja, er zijn sinds kort heuvels aangelegd om de snelheid er uit te halen, denk ik in een flits. Ik rem af, rijd nog net even te hard over de eerste hobbel heen en hoor… fiejjjjjj.. Ik weet niet wát er aan de hand is, maar dit is niet goed. In een snelle handeling zet ik de auto in de berm. Zodra de banden het gras aanraken staat m’n lieverdje ook gewoon stil. Helemaal stil. Dood. niks meer. Shit. 
 
Adem in, adem uit. Oke. ANWB dan maar. Meestal helpt mijn zwager mij met auto-gedoe, maar die durf ik op dit uur niet meer zo goed te bellen. Ik pak mijn telefoon en ja hoor.. ploép.. het scherm is in één keer zwart. Leeg. Goed. Nou niet goed, maar ja. Wat nu. Ik stap de auto uit en loop dapper en met bonkend hart toch maar naar het eerste beste huis dat ik zie. Hulp vragen, dat vind ik altijd een beetje spannend. Maar ja. Hier blijven staan is ook geen optie. En naar huis lopen op deze hakken is te ver. Gelukkig, er brandt nog licht. De bel klinkt luid in de stilte van de polder. Een hele vriendelijke man doet open en na mijn uitleg belt hij de hulptroepen. 
 
De grote gele wagen komt een halfuurtje later. Koud en verkleumd open ik alvast de motorkap. Waarom sloeg ik nou dat aanbod om binnen te komen af? Ik hoor het mij nog stoer zeggen; nee meneer, ik hoef echt niet binnen te komen hoor, ik red mij wel. Ik heb nog een flesje water en een banaan, gaat u maar lekker slapen, komt allemaal goed. Mijn hakken zakken nog verder in het gras. Nou mevrouwtje, zegt de ANWB man, hier is niks meer aan te doen. Gevalletje distributieriem. Daar kunt u echt niet meer mee rijden. Dikke kans dat de motor in de soep is en dan kun je m wegdoen. Auw! voel ik van binnen. 
 
Ik verbijt mijn teleurstelling en verdriet. Kaken strak op elkaar. Tranen in mijn ogen. Oke, zeg ik. Nou en wat nu? Ik koppel m achter de wagen en u hoeft alleen maar achter het stuur te gaan zitten, in z’n vrij te zetten en dan breng ik u wel even thuis, zegt de man. Hij ziet echt wel dat ik niet blij ben. Dat ik nu met al die stress en moeheid, nu ook nog iets moet gaan doen wat ik nog nooit gedaan heb.. doodeng en zo geen zin in. Maar wat moet dat moet. 
 
Geduldig legt hij alles uit. Hij spreekt mij moed in en gestaag rijden we de polderweggetjes door richting Vinkeveen. Ik klem mijn handen om het stuur alsof het mijn laatste redmiddel is, terwijl ik op mijn klompen aanvoel dat mijn auto voltooid verleden tijd is. Na iedere bocht ben ik opgelucht dat er geen tegenliggers aankomen. Zodra we het erf thuis oprijden komt er wat meer ontspanning. Gelukkig. Ik ben er. Ik stap uit, pak de bananenschil in de ene hand en schud met de andere hand die van de monteur. Ik werp nog een blik op m’n geliefde rode auto. Niet wetend dat deze een week later gebruikt zal gaan worden als oefening voor de brandweermannen in het dorp en van top tot teen gestript wordt voor een reddingsactie. 
 
Ik adem diep in en uit, kijk weer opzij en zie dat het nu echt tijd wordt. Nog 20 minuten. Hup uit bed, aankleden en naar beneden. Nog even tijd nemen voor mijn ochtendritueel. Na een heerlijk glas water met citroen voor de spijsvertering, schenk ik mijzelf een kop koffie in. Banaantje er bij, notitieboek en vulpen in de hand en even mijn dromen opschrijven. Ook kijk ik naar de energie van de dag in de oude Maya kalender. Rode Aarde, dat is de energie vandaag. Gaan waar je voeten gaan, in het moment zijn en meebewegen waar de energie mij heenbrengt, lees ik.
 
Waar mijn voeten gaan? In ieder geval naar de garage dit keer vóórdat mijn auto in de soep draait. Dat is helder. Ook al heb ik geen zin. Want de stress van die kapotte distributieriem, dat wil ik niet nog een keer meemaken.  
 
Heb jij nou ook wel eens van die momenten dat de spanning even oploopt? Dat je geen zin hebt, maar er toch dingen moeten gebeuren en dat ongemerkt de stress er in sluipt?

Dan heb ik voor jou een heel fijn cadeautje. Een GRATIS ontbijtrecept, mét banaan voor meer energie, het verbeteren van je stemming en het kalmeren van de zenuwen.
 
Ik wens je een heerlijk ontspannen avond, een goede nachtrust en een energiek begin van morgen.
 
Klik HIER voor jouw gratis ontbijtrecept.  
 
Liefs, Yolanda

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *