Daar staan ze.

Daar staan ze. Rood. Stoer. En heel erg aantrekkelijk. Ik loop in de Grote Houtstraat nog even snel terug van de supermarkt naar mijn bovenetage. Het verse brood in mijn hand en de tros bananen onder mijn arm. Net 20 ben ik. Nog maar een paar maanden woon ik op mijzelf in Haarlem. Een echte stad, maar met het fijne gevoel van het kleine dorp zo’n dertig kilometer verderop. Ik druk mijn neus bijna op de etalageruit van de schoenenwinkel. Zal ik? “Hmm.. “, denk ik. “De maand is nog maar net begonnen. Ik moet echt nog goed uitzoeken hoe ik mijn geld kan besteden aan eten, reizen en huishoud zaken. Ze zullen wel super duur zijn, schat ik zo in”.

“Maar ze zijn zó móóiiiii!”, roept mijn hart. Ik neem een hap adem, zucht diep. Kijk nog eens. “JA”, hoor ik nu heel hard van binnen. Mijn brein gaat in verzet. “Echt niet dat je dit nodig hebt! Je doet de ALO, Je bent de hele dag in actie en loopt in sportkleding. Daar heb je écht geen laarzen voor nodig. En zeker niet met hakken”.

“JAA-HAAA!” schreeuwt mijn hart nu heel erg luid. “GA. NU. KIJKEN”. “Oh ja” werpen de gedachten in de strijd: “En je bent altijd zo goed met je geld. Dan ben je nog maar net ‘uit huis’ en dan ga je al je hele opvoeding overboord gooien?”

Ik adem nog eens diep in en uit, haal mijn kaken van het slot en ontspan mijn schouders. Ik kijk naar die prachtige laarzen. Dan komt het eigenwijze hart tóch weer met haar troef. Ik voel het in mijn buik wiebelen, de achterkant van mijn ogen beginnen al te tintelen en mijn mondhoeken krullen vrolijk omhoog. “Je vindt ze toch mooi?”. De vraag danst met de verfijnde bewegingen van een prima ballerina door mijn hele lichaam. Ik voel mij verzachten. De aantrekkingskracht wint. Op wolkjes loop ik naar binnen. Recht op mijn doel af.

In sneltrein vaart schuif ik een paar schoenen opzij en leg het brood en de bananen op de plank. “Kan ik u helpen?”, vraagt de dame van achter de toonbank. “Eh, nou,, nee hoor”, zeg ik in mijn automatisme zonder mijn blik ook maar een seconde van de laarzen af te halen. “Ik kijk alleen even”. Ik pak de schacht beet. Rood. Ze zijn echt stoer, bedenk ik wanneer ik het slangenleer streel met mijn vingers. Ik draai de laars ondersteboven. Dan maakt mijn hart een pirouette van vreugde. In een split second zie ik op de zool staan. “JA!”, maat 36. “JA!”, mijn maat. En… “JA!”: Afgeprijsd. 50 gulden.

Je zou denken dat de gedachten nu wel eens een keertje hun kop zouden houden. Maar nee, hoor. De interne discussie gaat nog even door. “HUH?” “Ja, echt, het staat er. “Hoezo zo goedkoop?” “Ik had minstens het 6 voudige verwacht”, pruttelt het nog wat tussen mijn oren. “Haha, het staat er”, laat mijn liefhebbende en nu heel erg vrolijke hart plagend weten. “Ohhh… maar… dat betekent… “. Het is even stil. Tot het brein nog één laatste poging doet iets zinnigs te zeggen: “Had ik het dan mis?”

Mijn hoofd wil het nog niet écht helemaal geloven, maar mijn hart springt huppelend op en neer met het enthousiasme van een blij kind. Ik pak de laars beet, mijn rechter gymschoen is al uit en mijn voet en enkel glijden soepel naar binnen. In een mum van tijd heb ik de linker cowboyboot ook aan. Ik sta als een huis. Wow. Ik maak een pirouetje. De verkoopster drentelt ondertussen om mij heen. Kan ik u helpen? Vraagt ze nogmaals. Ik draai mij naar haar toe: “JA!” zeg ik met een big smile. Ik wijs omlaag naar mijn nieuwe stoere rode laarzen: “Deze graag”.

Liefs, Yolanda

PS: Wil je leren hoe je jouw tegensputterende gedachten overtroeft en met veel meer gemak kiest voor wat jij graag wilt? Dan kun je zeker het Passie Programma overwegen. Hier is de link.